SPINALNA MISICNA ATROFIJA
Spinalne misicne atrofije su autosomno recesivne genske bolesti koje karakerise gubitak neurona prednjih rogova kicmene mozdine uz posledicnu atrofiju skeletnog misica.
Patologija:S obzirom na doba pocetka bolesti, distribuciju i tezinu misicne slabosti razlikujemo 3 oblika spinalne misicne atrofije:SMA tip I,II,III.
Sva tri tipa SMA posledica su delecije dijela hromosoma 5,koji sadrzi gen za prezivljavanje motornih neurona(SMN1) i gen koji inhibise apoptozu neuralnih celija(NAIP). Patohistoloski u sva tri oblika SMA nalazi se simetrican gubitak neurona prednjih rogova kicmene mozdine uz posledicnu reaktivnu gliozu i izrazitu atrofiju prednjih korjenova. Gubitak motornih neurona prati panfascikularna atrofija misica.
Klinicka slika:SMA se klinicki karakterise simetricnom misicnom slaboscuz koja zahvata noge prije nego ruke i proksimalne misicne grupe prije nego distalne. SMA tipa 1 je akutni,infatilni tezak oblik SMA, koji zapocinje prije 3 mjeseca zivota i prouzrokuje smrt zbog respiratzorne paralize najcesce do 18.mjeseca zivota- SMA tipa II pocinje nesto kasnije a karakzterose je slabost respiratornih misica, pracena resp.infekcijama sto moze da prouzrokuje smrt u djetinjstvu ali u blazim slucajevima mogu da prezive i odraslo doba. SMA tipa III-je juvenilni/adultni i ujedno najblazi oblik SMA. Bolest zapocinje najcesce kod mladjih odraslih osoba sporom, progresivnom proksimalnom misicnom slaboscu koja klinicki lici na pojedine misicne distrofije.

16.ZAPALJENSKE MIOPATIJE
Zapaljenske miopatije mogu da budu infektivne(viorusne ,bakterijske parazitske) i neinfektivne(polimiozitis,dermatozitis,miozitis inkluzionih tjelasaca.)
 POLIMIOZITIS I DERMATOMIOZITIS:
Polimiozitis je autoimuna bolest koja se najcesce pojavljuje kod zena iznad 40 godina, a karakterise je zapaljenje koje obicmno zahvata vise misica istovremeno. Dermatomiozitis se pojavljuje u svimdobnim grupama, i djecu takodje a od polimiozitisa se razlikuje prisutnoscu koznih promjena.
Patologija:morfoloski polimiozitis-PM, i dermatomiozitis-DM karakterisu mononuklearni zapaljenski infiltrati i destrukcija skeletnih misicnih vlakana i u dugotrajnim slucajevima intersticijalna fibroza.
Razliciti patogenski mehanizmi rezultuju i odredjenim morfoloskim razlikama-
Polimiozitis je prouzrokovan destrukcijom misicnih vlakana citotoksicnim limfocitima T te se morgoloski nalaze endomizijumski infiltarti u kojim dominiraju CD8+ limfociti i makrofagi. Uz to se nalaze morgoloski znaci destrukcije misicnih vlakana(nekroza,miofagocitoza i regeneracija). Dermatomiozitis je mikrovaskulopatija prouzrokovana humoralnim imunim odgovorom usmjerenim na antigenske komponenzte endotela endomizijumskih krvnih sudova(antiendotelna antitijela)
Morfoloski se nalaze perimizijumski i perivaskularni zapaljenski infiltrati u kojim dominiraju limfociti B i pomocni CD4+ limfociti T. U zidu endomizijuma jos se nalaze i depoziti IgG,IgM,C3 komponente komplementa. Mikroangiopatija dovodi i do atrofije misicnih vlakana na periferiji snopova.
Klinicka slika:PM i DM prezentuju se postepeno subakutnim razvojem slabosti misica karlicnog i ramenog pojasa koja se potom siri na udove i vratne fleksore. DM se od PM razlikuje po prisutnoscu kotnih prmjena(lice,oko ociju,ekstenzorne strane zglobova). Juvenilni DM od DM odraslih se razlikuje o cescim ektstramuskularnim manifestacijama bolesti(srcane abnormalnostu,intersticijalna plucna bolest, kontrakture zglobova,crevne ulceracije...itd). kod manjeg broja bolesnika s dermatomiozitisom a redje sa polimiozitisom nalazi se i zlocudna neoplazma.
  MIOZITIS INKLUZIONIH TJELASACA-IBM
To je najcesca miopatija starijih osoba.
Patogeneza bolesti nije poznata. Od PM i DM se razlikuje otpornoscu na steroidnu i imunomodulacijsku terapiju(sto govori protiv autoimune prirode ove bolesti). Morfoloski je zapaljenska miopatija, karakterom i distribucijom zapaljenskog infiltrata identicna PM ali za razliku od PM nalaze se citoplazmatske, nepravilne vakuole koje cine velike autofagolizozome obrubljene bazofilnim zrnatim materijalom. Unutar vakuola ili u njihovoj blizimi nalaze se i male, blijede eozinofilne inkluzije gradjene od nakupine filamenata karakteristicnih za IBM.

18.MISICNE DISTROFIJE:
Misicne distrofije su heterogena grupa naslednih,destruktivnih miopatija koje se clinicki razlikuju s obzirom na doba pocetka bolesti, brzinu progresije te distribuciju misicne slabosti i atrofije a dijele se na:
1. Distrofinopatije
2. Pojasne misicne distrofije
3. Fascioskapulohumeralnu misicnu distrofiju
4. Urodjenu misicnu distrofiju
5. Miotonicnu distrofiju
Misicne distrofije su rijetke bolesti, na sta ukazuju sledeci podaci:
Incidencija Duchenneove misicne distrofije je 1:3500 novorodjene muske djece
Incidenca Beckerove misicne distrofije je 1:18000 novorodjene muske djece
Incidenca urodjene misicne distrofije je 1:10000 novorodjene djece oba pola
Prevalencija fasciculoscapulohumeralne misicne distrofije je 1:20000 osoba.

DISTROFINOPATIJE:
To su misicne distrofije prouzrokovane abnormalnostima distrofinskog gena koje dovode do potpunog deficita distrofina(Ducheneova misicna distrofija) ili do stvaranja disfunkcionalnog skracenog proteina(Beckerova misicna distrofija).
Patogeneza:Distrofinski gen se nalazi na Xp21 i jedan je od najvecih gena humanog genoma. Najcesce mutacije koje prouzrokuju distrofinopatije su delecije distrofinskog gena dok su tackaste mutacije znatno redje. Priblizno je trecina slucajeva Ducheneovih misicnih distrofija prouzrokovana novim mutacijama-sporadicni slucahvevi dok se ostali prenose X recesivno. Pretpostavlja se da manjak ili disfunkcija distrofina prouzrokuje slabljenje distrofinske ose(kompleks medjusobno povezanih proteina koji povezuju intracelijski aktinski citoskelet s laminom vancelijske bazalne membrane) uz posledicno ostecenje sarkoleme tokom procesa kontrakcije i relaksacije sto prouzrokuje nekrozu i propadanje ostecenih misicnih vlakana.
Patologija:morfoloske promjene odrzavaju odnos destrukcije i regeneracije misicnih vlakana i zavise od faze bolesti, odnosno njenog trajanja.
Ducheneova misicna distrofija(DMD)ima prilicno karakteristicnu mikroskopsku sliku koju obiljezavaju:
- Izrazita varijabilnost velicine mis.vlakana
- Prisutnost hiperkontrahovanih vlakana(krupna,na poprecnom predjeku okrugla vlakna hijalizovane sarkoplazme)
- Razlicito brojna nekroticna i regeneratorna misicna vlakna
- Miofagocitoza nekroticnih vlakana
- Izrazena endomizijumska fibroza
U zavrsnim fazama bolesti kada je bolesnik vec nepokretan, nalazi se obilno intersticijalno vezivo i masno tkivo uz mali broj preostalih misicnih vlakana. Beckerova misicna distrofija(BMD)rezultuje nespecificnim morfoloskim promenama koje karakterisu sve sporo progresivne misicne distrofije. Nekroticna i regeneratorna te hiperkontrahovana vlakna su ili malobrojna ili ih nema uopste. Imunohistohemijski kod DMD nema ekspresije distrofina dok je kod BMD ekspresija distrofina prisutna, ali pokazuje varijabilnost i na pojedinacnim vlaknima i medju njima.
Klinicka slika:
DMD je najtezi i najcesci oblik misicne distrofije. Bolest karakterise pojasna distribucija misicne slabosti koja zapocinje u karlicnim misicima obicno oko 3.godine zivota a nepokretnost nastupoa izmedju 10 u 13.godine.
Vecina bolesnika umire do 20 godine zbog respiratorne insuficijencije plucne infekcije ili srcane dekompenzacije.
BMD pocinje kasnije i pokazuhje velike razlike u brzini i tezini progresije, ali uglavnom ima bolju klinicku sliku tako da mnogi bolesnici imaju normalan zivotni vijek.

POJASNE MISICNE DISTROFIJE
Pojasne misicne distrofije cine grupu misicnih distrofija obiljezenih pojasnom raspodjelom misicne slabosti koje nastaju zbog mutacija gena koji kodiraju pojedine proteine u citoplazmatsko membranskom kompleksu misicnih celija.
Patogeneza:Pojasne misicne distrofije nasledjuju se autosomno dominantno ili recesivno a prouzrokovane su uglavnom mutacijama gena koji kodiraju pojedine proteine citoplazmatsko-membranskog kompleksa misicnih celija kao sto su:sarkoglikani,kaveolin,kalpain itd.
Patologija:U ranim fazama u bioptickom materijalu cesto su prisutna nekroticka i regenaratorna misicna vlakna dok u kasnijim fazama bolesti nekroticnih vlakana nema ili su malobrojna a dominiraju varijabilnost velicine misicnih vlakana, internalizacija jezgara,cijepanje vlakana i endomizijumska fibroza. Ovi nalazi upucuju na primarno ostecenje misica ali nisu dijagnosticki pa se dijagnoza mora postaviti na osnovu genetickih istrazivanja.
Klinicka slika:Pojasne misicne distrofije mogu da pocnu u djetinjstvu i u odraslom dobu, a pokazuju cio spektar progresije od sporo progresicnih do onih cija je brzina progresije kao kod DMD.

 FASCICULOSCAPULOHUMERALNA MISICNA DISTROFIJA
Fasciculoscapulohumeralna misicna distrofija je grupa autosomno dominantnih misicnih distrofija koje karakterise sporo progresivna misicna slabost i atrofija koja zahvata misice lica, misice ramenog pojasa i proksimalno misice ruku.
Patogeneza:Bolest je prouzrokovana mutacijama koje dovode do delecije u subtelomernom podrucju hromozoma 4q.
Patologija:Mikroskopske promjene upucuju na ostecenje misica ali su nepatognomonicne i ne razlikuju se od promjena u pojasnim misicnim distrofijama.
Klinicka slika:Bolest uglavnom pocinje izmedju 10 i 30 godine a klinicka slika pokazuje spektar od asimptomatskihj do najtezih oblika bolesti.

URODJENA MISICNA DISTROFIJA:
CMD(urodjena misicna distrofija)je heterogena grupa autosomno recesivnoh misicnih distrofija koje se pojavljuju pri rodjenju ili u ranom dojenackom dobu.
Patogeneza:CMD najcesce je prouzrokovana mutacijama laminin alfa 2 gena(merozina) koje dovode do manjka ovog proteina u bazalnoj membrani misicnih celija. Morfoloske promjene CMD lice na DMD i karakterisu se izrazitom varijabilnoscu velicine misicnih vlakana i opseznom endomizijumskom fibrozom ali se ne nalaze nekroze ili regeneracije misicnih vlakana. Uprkos teskim patoloskim promjenama misicnaslabost je sporo progresivna ili neprogresivna. Svi slucajevi prouzrokovani mutacijama merozinskog gena pokazuju promjene mozdane bjele mase na magnetnoj rezonanci.

 MIOTONICKA DISTROFIJA:
Miotonicka distrofija je multisistemska bolest koja zahvata skeleztne misice i razlicite druge organe.ona je ujedno najcesca distrofija odraslog doba.
Patogeneza:miotonicka distrofija se nasledjuje autosomno dominantno. Genski lokus se nalazi na hromozomu 19q13 i kodira miotonin proteinsku kinazu. Patogenetski mehanizam djelovovanja ove kinaze nije poznat.
Pojava bolesti je povezan sa povecanjem broja tripleta(CTG)n atezina bolesti zavisi od broja tripleta(5-30) dok se kod teskih bolesnika nalazi i do 50 hiljada tripleta. Mutacija nije stabilna pa se na svakom novom generacijom nakuplhja sve vise tripleta(sa svakom generacijom teza i prije zapocinje-fenomen anticipacije)
Patologija:Miotonicna distrofija ima nespecificnu prilicno karakteristicnu histolosku sliku obuiljezenu brojnim internalizovanim jedrima prestenastim misicnim vlaknima i subsarkolemnim masama. Degeneracija i regeneracija misicnih vlakana se obicno nalazi samo u rijetkim slucajevima.
Klinicka slika:Vodeci simptom bolesti je miotonija koju karakterise spora relaksacija misica nakon voljne kontrajkcije. Doba u kojem pocinje i tezina kl.slike su razkliciuti.7
Pridruzene abnormalnosti su:ceona celavost,endokrine disfunkcije,kardiomiopatija,srcane aritmije,katarakta,nagluhost itd.
Pokreće Blogger.